{"id":1702,"date":"2008-07-21T13:35:00","date_gmt":"2008-07-21T12:35:00","guid":{"rendered":"http:\/\/127.0.0.1:4001\/wordpress\/?p=1702"},"modified":"2013-04-10T17:04:12","modified_gmt":"2013-04-10T16:04:12","slug":"de-vergeten-migrant-in-pasar-malam-besar","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/kosmopolisutrecht.nl\/blog\/de-vergeten-migrant-in-pasar-malam-besar\/","title":{"rendered":"'De vergeten migrant' in Pasar Malam Besar"},"content":{"rendered":"

Wat maakt een allochtoon een allochtoon en een Nederlander een Nederlander? Wat moeten we leren van de integratie van de Indonesi\u00ebrs om de integratie van de Antillianen en Marokkanen te verbeteren? Verliep die Indische integratie eigenlijk wel zo goed als we soms aannemen? Samen met het Tong Tong Festival en het Moluks Historisch Museum organiseerde Kosmopolis tijdens de afgelopen Pasar Malam een discussie over integratie en het Nederlanderschap.<\/em><\/p>\n

Nee, zeggen NOS-presentator Rocky Tuhuteru<\/strong>, Neerlands schrijvende trots Adriaan van Dis<\/strong> en publiciste Monique Doppert<\/strong>, de Indische integratie is niet zo vlekkeloos verlopen als soms verondersteld wordt. Zij mogen in de ogen van anderen dan ‘goed ge\u00efntegreerd’ zijn, hun verwantschap met het land van hun ouders zijn ze nooit vergeten, en de kille ontvangst van de bevoogdende Nederlanders evenmin. In hun streven maatschappelijk hier succesvol te worden, moesten ze hun afkomst verloochenen, zegt Doppert.<\/p>\n

\u201cAls Indisch kind moest je het op school altijd net iets beter doen dan de rest\u201d, zegt Van Dis. Achteraf voelt hij zich enorm gefrustreerd over de maatschappelijk werksters die Indonesische moeders het huishoudboekje kwamen uitleggen en de dorpsgenoten die het buitensporig vonden dat zij avocado’s kochten in plaats van ‘blue-band’. De generatie van zijn ouders deed haar uiterste best zich geruisloos aan alles aan te passen, waarschuwt de schrijver, maar \u201comdat alles onder het karpet werd geveegd, ben ik als volwassene over het karpet gestruikeld\u201d.<\/p>\n

Als we iets moeten leren van de Indische integratie, is het dat we anderen meer ruimte moeten geven hun wortels te koesteren. \u201cDaarom zijn grote steden zo leuk\u201d, zegt Van Dis, \u201cmensen hoeven er niet te integreren. In Parijs heb je hele straten waar alleen het Russisch wordt gesproken dat men in de tijd van hun vlucht sprak.\u201d<\/p>\n

Treinen met terroristen
\n<\/strong>Laat ze met rust, zegt Van Dis, door met een loep bovenop mensen te gaan zitten, verander je hun gedrag. \u201cWe hebben het gezien nadat er 30 jaar geleden een paar treinen werden stopgezet\u201d – Tuhuteru herinnerde minister Vogelaar er eerder al aan in een open brief. De acties leidden ertoe dat Molukse jongeren op het station in Amersfoort werden aangehouden en gefouilleerd. Ze werden als terroristen gezien, zoals Islamitische jongeren volgens de presentator nu als bedreiging worden gezien.
\nHun reactie was herkenbaar. \u201cWe trokken ons terug in Molukse wijken en zetten ons af tegen alles wat Nederlands was\u201d, zegt Tutuheru, \u201conze leus was: ‘Geloof de Nederlanders niet, je krijgt stront voor je goedheid’.\u201d  De gevolgen van hun zelfverkozen isolement werden snel duidelijk: onder deze jongeren vond je het meeste harddrugsgebruik, werkeloosheid en schooluitval. Op dat moment had een dialoog tussen de overheid en de Molukse gemeenschap moeten ontstaan, denkt hij. \u201cEr werd wel over ons geluld, maar vooral niet m\u00e9t ons.\u201d<\/p>\n

Er zit iets vreemds aan die hele ‘integratie’-discussie, vindt Salima Belhaj<\/strong>, fractievoorzitter van D66 Rotterdam. Men wil integratie, maar blijft maar hameren op die afkomst. Als Rotterdams gemeenteraadslid heeft ze sinds Fortuin talloze discussies over integratie gehad, zegt ze, maar dit is voor het eerst dat die gevoerd wordt vanuit de geschiedenis van de migranten zelf. Alle andere   discussies die ze meemaakte kwamen neer op een onwerkbare bezwering: ‘Jij moet als Marokkaan Nederlands worden’. Spreek mensen niet aan op hun etniciteit, zegt ze, spreek ze gewoon aan op hun gedrag.<\/p>\n

Wat is eigenlijk die ‘Nederlander’? \u201cToen ik Monique 15 jaar geleden voor het eerst tegen kwam, vond ik haar een Indische vrouw…\u201d, begint Rocky. \u201cIk ben ook een Indische!\u201d, stribbelt Doppert tegen, \u201cEen Indische Nederlander.\u201d Met name als ze in Indonesi\u00eb is, realiseert ze dat ze met haar Nederlandse paspoort niet alleen een Nederlandse is, maar ook een Hollandse, met veel sociaal culturele eigenaardigheden vandien.
\nZelf noemt Tuhuteru zich geen Nederlander, hij voelt zich sterker verbonden met de riten van zijn grootouderland. Ooit werd hem te kennen gegeven dat hij eigenlijk geen Molukker was, omdat hij veel te vlekkeloos ABN spreekt. Uit protest deed hij de volgende uitzending in dialect.<\/p>\n

Dat is volgens Salima precies waar het bij het Nederlander-zijn om draait: dat je jezelf mag zijn, een individu. Vrijheid, noemt ze dat. In alle andere landen worden mensen veel meer gebonden aan de identiteit van de groep. Identiteit moet je loskoppelen van religie en etniciteit, vindt Belhaj, die maken daar uiteindelijk maar zo’n klein deel van uit.<\/p>\n

Tutuheru is het er niet helemaal mee eens. \u201cEr zijn momenten waarop we ‘we’ kunnen zijn\u201d, zegt hij, \u201cVandaag is zo’n dag: bussen vol Molukse mensen zijn hier vanuit een gevoel van collectiviteit gekomen omdat het de Molukse dag op Pasar Malam is. Het is als met die Russen in Parijs… Als ik enthousiast ben, denk ik in het Moluks. Af en toe vind ik het leuk dat met anderen te delen.\u201d Ook Doppert en jongerentrendwatcher Tanja Jadnanansing<\/strong> herkennen dat gevoel van verbondenheid. \u201cJe groet elkaar ook op straat\u201d, zegt Monique, \u201cnet als motorrijders.\u201d<\/p>\n

\u201cMijn vader is Surinaams-Hindoestaans, mijn moeder is Arubaans met een Creoolse achtergrond, en ik ben geboren in Nederland… Als ze mij vragen ‘waar kom je vandaan?’, dan weet ik het niet\u201c, zegt Jadnanansing, \u201cik heb de keus gemaakt: ik ben het allemaal\u201d. \u201cDat is heel makkelijk\u201d, lacht ze, \u201cals ik de krant lees en ik lees iets over Antillianen dat me niet aanstaat, denk ik gewoon, ‘nou, ik ben toch n Arubaan’..\u201d
\nTegelijkertijd betekent haar brede betrokkenheid ook iets voor haar rol in verschillende situaties. \u201cIk weet niet of ik in Suriname net zo op het podium zou staan als hier: met een luide stem, koppig, eigenwijs… Het zou ook heel goed kunnen dat de gelijkwaardige relatie die ik hier heb met mijn man, daar heel anders zou zijn.\u201d<\/p>\n

Jadnanansings dynamische opstelling wordt ook duidelijk wanneer gespreksleider Ruben Severina<\/strong> vraagt of ‘De Nederlander’ wel bestaat. Die is aan het ontstaan, suggereert ze. Dat veel derde generatie immigranten zich meer verwant voelen met hun buitenlandse grootouders dan met Nederland, erkent ze, maar dat besef van identiteit hebben ze nodig om in Nederland te zijn. Toen ze laatst met een veelkleurige groep jongeren in Engeland was, noemden jongeren die zich in Amsterdam met hun afkomst zouden introduceren zichzelf opeens ‘Nederlands’. \u201cJe moet ergens kunnen wortelen\u201d, zegt de jongerentrendwatcher. Uiteindelijk is dat toch de plek waar ze opgroeien.<\/p>\n

Verslag: Klaartje Jaspers<\/em><\/strong><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Wat maakt een allochtoon een allochtoon en een Nederlander een Nederlander? Wat moeten we leren van de integratie van de Indonesi\u00ebrs om de integratie van de Antillianen en Marokkanen te verbeteren? Verliep die Indische integratie eigenlijk wel zo goed als we soms aannemen? Samen met het Tong Tong Festival en het Moluks Historisch Museum organiseerde … <\/p>\n

Lees verder<\/a><\/p>\n","protected":false},"author":9,"featured_media":1703,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_monsterinsights_skip_tracking":false,"_monsterinsights_sitenote_active":false,"_monsterinsights_sitenote_note":"","_monsterinsights_sitenote_category":0,"footnotes":""},"categories":[10],"tags":[73,87,101,104,111,124,138,142,150,157,160,181,217,218,236],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/kosmopolisutrecht.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1702"}],"collection":[{"href":"https:\/\/kosmopolisutrecht.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/kosmopolisutrecht.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/kosmopolisutrecht.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/users\/9"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/kosmopolisutrecht.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=1702"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/kosmopolisutrecht.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1702\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":6011,"href":"https:\/\/kosmopolisutrecht.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1702\/revisions\/6011"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/kosmopolisutrecht.nl\/blog\/wp-json\/"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/kosmopolisutrecht.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=1702"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/kosmopolisutrecht.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=1702"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/kosmopolisutrecht.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=1702"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}